Muzen spelen met dit bericht, mijn betrokkenheid bij DIY

Eigenlijk was er vanaf de Pasen nog maar één item waar we mee bezig waren en dat is de EINDEXPOSITIE! En afgelopen weekend was het zover. Studenten van de Textile Art opleiding 2015-2017 hebben alle opdrachten afgesloten en als finale werkstuk(ken) aangeleverd voor de eindexpositie. Ben je niet geweest? Dan heb je echt wat gemist. Ik ben misschien een tikje bevooroordeeld, maar hé, het is niet mijn werk hè. Er hingen echt prachtige dingen waar een kunstroute, galerie of welke kunstaanbieder dan ook, blij mee kon zijn. Ik verwacht dat een aantal van de studenten hun werk en faam naar grote hoogte gaan brengen. 

Voor de meesten is het de eerste keer exposeren. Voor degenen onder ons die daar al ervaring mee hebben, wij weten hoe spannend, hectisch en slopend dit kan zijn. Maar de kop is er af, zullen we maar zeggen. En het was een prachtig weekend met veel bezoekers. Blijdschap, fijne ontmoetingen en een gezellige finisage. (Bij DIY borrelen we aan het eind.) De afgestudeerden trekken nu de wereld weer in met een certificaat op zak. Een vreemd gevoel overvalt me, een stukje gemis in combinatie met het is goed zo. 

Waarom ben ik zo betrokken bij DIY Textile School? Deze vraag wordt mij wel gesteld. En meestal antwoord ik iets in de geest van hoe geweldig het is om mee te maken hoe vrouwen uit alle windstreken samenkomen, met een gezamenlijke passie namelijk textiel, en deze vrouwen twee jaar lang te mogen volgen en zien hoe het werken met kunst zijn plek vindt in hun leven. Niet naast alle andere bezigheden die het leven van ons vraagt, maar er midden in. Ginni heeft dit heel mooi verwoord in haar laatste blog, een explosie van vreugde. Ik vind het een plaats van empowerment. Ik weet er geen juiste vertaling voor in het Nederlands. 

mijn collages voor de afgestudeerden van DIY 2015-2017

Maar het is meer dan dat, het is ook een persoonlijke ervaring. Hoewel ik snel van geest ben, ben ik een beetje traag in mijn persoonlijke ontwikkeling en talenten. Ik zwalkte een beetje rond op een zee van onbekende mogelijkheden zonder kompas om een goede route uit te stippelen. Ik was een leerling en later werknemer die alles wel kan, makkelijk zaken oppakt maar niet ergens echt in uitblonk. Mijn directe omgeving was niet in staat om mij op een passend pad te zetten. Pas veel later, in het begin van het nieuwe millennium kwam ik een stap verder en vond ik een gedeelte van mijn kompas. Ik begon met de opleiding tot Psycho Sociaal Counselor. Een vierjarige opleiding met maandelijks interne trainingsweekenden, waarin ik veel over mijzelf leerde en over de ander. Vermoeiend, confronterend, openend. Voor mij is dit de periode waarin ik mens ben geworden.

Werken voor en met de ander dat wilde ik, maar er was nog geen passende vorm. Die kwam toen ik mij bij de eerste lichting van de tweejarige textile art programma opgaf. Geheel blanco, niet gehinderd door veel textielkennis, ben ik in dit Amsterdamse avontuur gesprongen. Dit was de aanvulling, de her- en erkenning dat ik een creatief mens ben. Niet alleen nu, maar al mijn hele leven. Achteraf gezien bijna niet voor te stellen dat ik dit niet eerder doorhad. Maar ook weer niet, tenslotte zag de wereld waarin ik opgroeide er totaal anders uit dan de wereld nu. Bij DIY vond ik dus de andere helft van mijn kompas.

mijn collages voor de afgestudeerden van DIY 2015-2017

Creativiteit als instrument om over jezelf te leren, om te gebruiken als je er voor open staat, je grenzen te verleggen. Zodat je meer bij je oorspronkelijke zelf komt. Het plezier en de frustraties die het geeft, zijn emoties die je ook in bijvoorbeeld je werk- of gezinsomgeving tegenkomt. Als je er mee kunt dealen in je creatieve leven dan kun je het heel goed inzetten in je andere omgevingen. We zijn allemaal kunstenaars. Kunstenaars van ons eigen leven. Uiteindelijk heeft creativiteit mij zoveel gegeven dat ik vooral dit groeiproces door wil geven. Misschien dat niet iedereen het zo nodig heeft dan dat ik het had, toch is dat mijn drang en dus mijn betrokkenheid.

Wauw, dit is een heel ander bericht geworden dan dat ik voor ogen had. Zo zie je dat de muzes ons soms onverwacht op sleeptouw nemen. Doelen stellen en strategieën zijn de hot items nu, maar ik mag graag meedeinen op een golfstroom. Uiteindelijk kom ik wel weer in een haven aan. 

be brave